Ընթերցարան
Գորտը, կամ սցենար նկարահանված ֆիլմի համար
Գորշ-դեղնավուն ցեխն ամեն քսան քայլից հետո կիլոուկես ծանրություն էր դառնում մեր ոտքերին, անկախ, թե ինչ ենք հագել՝ կոշիկ, թե սապոգներ: Գարնան քմահաճ անձրևը սեթևեթ կնոջ նման գալիս էր ու չէր գալիս: Շարքով չէինք քայլում, բայց առաջ ընկնողը գորշ ցեխ էր շպրտում ետևից քայլողի հագուստին, գլխին: Սկգբում կանգում էինք, պոկում մեր ոտատակերի կոշտացած ցեխը ու մի քանի քայլ թեթև քայլում, բայց հետո ձանձրացանք կանգնելուց: Մի չափ կար, որից այն կողմ ցեխը չէր շատանում:
ԿարդալԱպաստան
Անահիտի թաղումից ինն օր անց, երբ Գրիշը գնաց, կանգնեց նրա գերեզմանի առաջ, շշնջաց. «Հիմա կտեսնանք, թե ով ա շռոտը», ու միզեց շիրմաթմբի հողի վրա` այլևս երբեք չկարողացավ արգելակել, զսպել իրեն: Առաջ էլ, երբեմն չէր զգում, թե ինչպես է գոլ մեզը թրջում ոտքերը, բայց դա մրսածություն էր համարում, կամ ինչ-որ մեկի հյուրասիրած թունդ օղու ազդեցությունը, որը կարող էր ամսվա մեջ մեկ-երկու անգամ լինել, կամ չլինել: Իսկ չորս տարի նրա անկողինը կիսած կնոջ գերեզմանին միզելուց հետո այլևս երբեք չկարողացավ կռահել, որ ահա` ջուր թափելու ժամանակն է: Հաճախակի գնում էր փայտե զուգարան, պատահական մի ծառի տակ կամ քարի ետև, արձակում կոճակներն ու փորձում մարդավարի միզել, բայց մեկ-երկու մրմուռոտ կաթիլից զատ բան չէր գալիս, ու ծերունին փնթփնթալով, ինչ-որ մեկին` հավանաբար հենց երբեմնի կողակցին հայհոյում էր, դողդոջուն մատներով փորձում կոճկել շալվարի կոճակներն ու րոպեներ անց կրկին զգում, թե ինչպես է մեզը թրջելով սմքած, անավյուն ամորձիները, հոսում ոտքերն ի վար:
ԿարդալՎարչապետի ազգականը
Կարմիր լույսի տակ կանգնած մեքենայի ղեկին հնագետ Ղուկասն էր, կողքին՝ կինը: Երկուսն էլ թեև գցել էին ամրագոտիները, բայց ամուսինն այնպես ցնցվեց մեքենային հասած հարվածից, որ դեպքից դեռ քսան օր անց գոտկատեղում երբեմն բութ ցավ էր զգում:
ԿարդալԵրեք ամիս հետո
Գիշերը մտադրվել էր հանգստյան կիրակին քնել մինչև կեսօր: Առաջին խանգարողն աղբի մեքենան էր, որի զնգզնգոցն արձագանքեց ուղեղում, գանգի պատերին զարկվելով ելք որոնեց, բայց չգտավ ու մագնիսի պես կպավ արկի բեկորին: Շանթված ցատկեց տեղից, փակեց պատուհանի բաց փեղկն ու թրմփալով կրկին անկողնու վրա ընկավ: Մեքենան վաղուց հեռացել էր, բայց ձայնն ականջների մեջ դեռ տժժում էր, ցավն ասես դանակ էր, որ գլուխը փորձում էր երկու մասի կիսել: Հանեց շապիկն ու շատ պինդ ճակատին կապեց՝ ականջներն էլ թողնելով գործվածքի տակ: Հետո սկսեց մեդիտացիայի պես մտքում կրկնել.«Կանցնի, հիմա կամաց-կամաց կանցնի, ու դու կքնես, կքնես, կքնես…»:
ԿարդալԱպոկալիպսիսի հրեշտակները
Բողոքավոր մարդկանց երթը սև ժապավեններով ու գրություններով ծածկված փողոցներով մայրաքաղաքի մի հրապարակից դեպի մյուսն էր գնում: Երբ նրանց՝ «Դավաճան, հեռացիր» վանկարկումներն արդեն շատ մոտ էին, տաքսու վարորդը չուզեց ոտատակ ընկնել և կծկվեց իր մեքենայի մեջ: Թեև ուղեկից ոստիկաններ կային, սակայն տեսան ու չմիջամտեցին, երբ երթից մեկը քացով ուժգին հարվածեց նրա մեքենայի դռանն ու գոռաց.
ԿարդալԽարխափումներ
Մայրս չգիտեր, որ կոտրվել են երկու ոտքերս: Չէին ասել, որ ամեն ոտքիցս տասնութ կիլոգրամ կշռաքար կախված ամենաքիչը կես տարի անշարժ պառկելու եմ հիվանդանոցի մահճակալին գամված: Չէին ասել, որովհետև իրենք էլ չգիտեին: Սկզբում բժիշկներն ինձ ասացին, թե կքայլեմ ամենաուշը երկու ամսից: Երևի ճիշտ արեցին, որ խաբեցին, թե չէ ինձ սափրող վարսավիրի հարցին` ո՞նց եմ դիմանում միաժամանակ շոգին ու ցավին, պատասխանս, թե թող իր սուրսայր ածելին պարանոցիս վրա էլ գոնե մեկ անգամ տանի ու բերի, միայն որպես կատակ չէր հնչի: Երբ երկու ամիս անց բժիշկներն էլի այդքան ժամանակ ուզեցին ինձ ոտքի կանգնեցնելու համար, ես հասկացա, որ շատ ամիսներ են անցնելու, մինչ կկարողանամ տուն գնալ ու տեսնել նրան: Ընկերներիս խնդրեցի, որ ինձ հետ կատարվածը հայտնեն մորս հնարավոր մեղմ տարբերակով և բերեն նրան ինձ մոտ հիվանդանոց: Նրա գալուց առաջ խնամքով դիմակավորեցինք, թաքցրինք ձախս, իբր միայն աջն է վնասված: Նա ներս մտավ, կռացավ, արցունքն աչքին համբուրեց ինձ, ու շշնջաց . «իմ խեղճ բալա», բայց երկու-երեք րոպե անց աշխուժորեն ու ափսոսանքով պատմում էր կարկուտի հասցրած վնասի մասին: «Ինչ պոմիդոր էր եղել, տղա ջան, ինչ պոմիդոր: Ես իմ կյանքում այդպիսի բերք չէի տեսել»: Ես սկզբում վրդովվեցի մորս` անձիս նկատմամբ, իմ կարծիքով անբավարար ուշադրությունից, և այդ պահին մտածում էի, թե իզուր ցավեցնելով` թաքցրեցինք ձախս, բայց նրա գնալուց հետո սիրտս ծակում էր իմ այդ անարդար մտքից, որովհետև ինքը դեռ բահ էր բռնում ու փոր անում, բահը դեռ կարողանում էր բռնել ու ջրել մեր բանջարանոցը, քաղհանել մոլախոտը և առանց ծնողների մնացած երեք անչափահաս երեխաներիս պահել: Մորս գնալուց անմիջապես հետո ես խելագարվում էի կարոտից, բայց հրաժարվեցի նրա հետ հեռախոսով խոսելու ընկերոջս առաջարկից, երբ արդեն ամիսներ էին անցել մեր վերջին հանդիպումից:
ԿարդալԱյրված սարեր
Առաջ էլ միշտ նկուղը ջուր էր լցվում, բայց իսկույն դույլերով դուրս էին թափում, որովհետև այնտեղ պահելու բան կար: Պահելու բան լիներ, տանտիրոջ ծերությունը՝ հեչ. թեև ձեռքերի դողն ամեն գործ անհարմար էր դարձնում, բայց դժվար կյանքի երկարատև փորձը դեռևս ուժ էր նշանակում, անգործ չմնալու սովորույթ ու առօրյա: Վերջին մի քանի տարում նկուղն, այնուամենայնիվ, դեպքից դեպք էր մաքրվել, ջուրը մնացել, նեխել էր, գարշահոտն անցել պատերին, և հայր ու աղջիկ հյուր կանչելուց առաջ զուր տանջվեցին երկու օր:
ԿարդալՔավարան՝ հոդվածի և պատմվածքի միջև
Երկիր մոլորակի վրա շոգն ուժգնանում է, հալչում է երկրագնդի սառույցը, և նոր համաշխարհային ջրհեղեղն անխուսափելի է: Մարդն այս անգամ տիեզե՞րք է ճողոպրելու, թե՞ էլի իմ Սարին է ապավինելու:
ԿարդալՆոր տարի
Արևի տակ երկար ընկած մնալուց դեղնած թերթի մեջ փաթաթելով թութունի ծուխը և ներս քաշելով թոքերը, հայրն ասաց.
Կարդալ